- πικροδάφνη -

___

Φυγή
"Θέλω τον ερωτά σου, λένε σου παίρνει το μυαλό", είπε
"Το τριαντάφυλλο των ημερών που ξέχασες,
χάρισε το και σε εμένα"
Μικροκινήσεις,
"Δεν έχεις υπερισχύσει, σε παίρνω"
θόρυβος, εγκεφαλικά διαμορφωμένος
"Ακόμη αδύναμα στέκεις"
Ψυχοφάρμακα
"Είχα μιλήσει στον γιατρό, πίστεψε πως κάτι σου είμαι. Του είπα πως λες ψέματα"
"Συχαίνεσαι τα λευκά αυτοκίνητα, για αυτό μπροστά σου τα βλέπεις"
"Ο έχον το θάρρος μπορεί. αθώα γιατί θες να στέκεις;"
ύπνωση
" Εδώ εμείς επιλέγουμε την αξία των ονείρων σου. αντάξια τους δεν είσαι. γι αυτό και σε άλλους τα βλέπεις"
"Συνεχίζεις! έχω πολλές γενιές στο σκαρί. μαζί σου θα συγκρούομαι πάντα. λένε πως όλοι μας κάπου κάποια στιγμή θα βρεθούμε στο ίδιο σημείο με τον μεγαλύτερο μας εχθρό, χωρίς γνώριμο σε εμάς να είναι. θα θελήσουμε να σταθούμε την ίδια στιγμή στο ίδιο σημείο, κι επειδή δεν θα υποχωρεί κανείς θα ανακαλύψουμε τον μεγαλύτερο μας εχθρό. Εσύ ο δικός μου είσαι "
Τρωκτικό
"Ανιαρή φαντάζει η ζωή όταν δεν σε βλάπτω "
"Ποιητή να σε κάνω ήθελα. εκ του προχείρου. να γελιέσαι με ότι σου πετάω. κάδος δικός μου να είσαι. πάνω σου να καθαρίζω"
Έρωτας
" Πάλι εσύ εδώ; ρακένδυτα ντυμένα. Αυτό το πανωφόρι στα σκουπίδια το βρήκες; ή κάποιος σε λυπήθηκε. Ξέρεις... απλά ήθελα να μπορώ να σε κάνω ότι θέλω. Ωραίο παιχνίδι ήταν. συνέχιζες να προσπαθείς. με προκαλούσες. με ωφελούσε. έκανες όσα θα μπορούσα να θέλω. με πίστευαν. Τώρα τελείωσαν όλα. λύθηκες μα πρόλαβα στην θέση που ήθελα να σε τοποθετήσω. Αν μιλήσεις θα σε θεωρήσουν τοξικό. Αλήθεια, εσύ έφταιξες. Αν στην αρχή δεν αντιδρούσες δεν θα υπήρχε λόγος μαζί σου να συνεχίσω.  "
Θνητός
" Αυτή, μια θεία δίκη "

[...]

9/12/2016, Αθήνα

- μνήμες -

___

- στην Ντάμα, στο παιχνίδι Ντάμα, στο επιτραπέζιο παιχνίδι ντάμα
που είχα μάθει από τη μαμά μου, μικρή να παίζω
που ήταν ένα από τα αγαπημένα μου επιτραπέζια
πάντα μου άρεσε να δημιουργώ βασιλιάδες ή βασίλισσες
και να κερδίζω μου άρεσε
μα όταν έχανα όλα μου τα στρογγυλά ξύλινα πιονάκια δεν μπορούσα
και με κέρδιζαν
"δεν πειράζει" έλεγα
"Την επόμενη φορά"
"Εγώ σε άφησα να με κερδίσεις"
Και πάντα υπήρχε εκείνη η επομένη φορά, για να κερδίσω
δημιουργώντας ...

6/5/ 2015, Αθήνα
[ απόσπασμα από το αίσχος που κάποτε είχα δημιουργήσει :
http://villaifigenia.blogspot.gr
η είσοδος επιτρέπεται, μόνο με άδεια ] 

- έτσι περνούν τα χρόνια -

η Φιφι διαβάζει πάλι ένα ποίημα που βρήκε ...

- ξέρεις κάτι ;
σ' αγαπάω αλλά δεν το ξέρεις
σε βρίζω αλλά δεν το ξέρεις
θέλω να πετύχεις αλλά δεν το ξέρεις
θέλω να χάσεις αλλά δεν το ξέρεις
σε γαμάω αλλά δεν το ξέρεις
σε μελετάω αλλά δεν το ξέρεις
συνυπάρχω μαζί σου αλλά δεν το ξέρεις
σε ακούω αλλά δεν το ξέρεις
...
σε συχαίνομαι αλλά δεν το ξέρεις
δεν σου μιλάω και δεν το ξέρεις!!!
και το καλύτερο απ όλα ... δεν είσαι ένα
και δεν το ξέρεις
γιατί όλα συμβαίνουν σε ένα κόσμο ιδεατό
στον κόσμου του μυαλού
κι εσύ κρατάς μόνο ότι βλέπεις, ακούς, ή καταλαβαίνεις
κράτα το καλά λοιπόν και χαμογέλα την στιγμή που θα σου πω
... 

η Φιφι ... γέμισε απορίες

1/6/ 2015, Αθήνα 

- ρόδινες μέρες -

___

Καλύτερα να ξεχάσω το σκοτάδι
κι εσύ
όχι την νύχτα
το σκοτάδι
μπορούμε να ζήσουμε μαζί χωρίς εκείνο
απλά δεν θα χρειάζεται
δεν θα χρειάζεται να συζητάμε
να συζητάμε θέματα
που μας κάνουν να διαφωνούμε
Θα σου βρίσκω πάντα τα καλύτερα σημεία τομής
Κι εσύ τις καλύτερες υπεκφυγές
Για κάθε γνώμη
Για κάθε άποψη
Για κάθε φράση
Θα βρίσκουμε εκείνους που συμφωνούν μαζί μας
Και θα λέμε ο ένας στον άλλον
Ναι! Ναι! Έχεις δίκιο
Ναι!
Μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς το σκοτάδι μας

Μα όχι για όλα σε όλα μαζί
Και κανείς δεν θα ξέρει ποτέ κανέναν

11/11/ 2016, Αθήνα

Οτοστόπ 5 αστέρων

*****

Ο βηματισμός της χλεύαζε το χαμόγελο του εν κινήση πλήθους αυτοκινήτων
Πάνω στην Εθνική θα ξεχνούσε τα πάντα, κάπου μεταξύ Αθηνών - Λαμίας, θα φώναζε
στην Θεσσαλονίκη το τραίνο θα θυμόταν
Ότι δεν θα τολμούσαν θα τολμούσε
κι ύστερα θα ανέκαμπτε, είπε
Στην πρώτη της στάση συνάντησε ένα σημείο από μια παλιά επαναλαμβανόμενη θέση ρακόρ
για να εκφράσει την πρώτη της πρόζα, ακούστηκε
Μια μηχανή έσβηνε δίπλα της, μα ...
εκείνη δεν την είδε, μόνο μια φωνή άκουσε να της λέει
- οι άλλοι ευτυχισμένοι γύρο σου, υπάρχουν
εσύ ακινητοποιημένη κι ασφαλής μαζί τους
όχι, όμως ευτυχισμένη! πιστεύεις πως δεν ζεις
αμφιταλαντεύεσαι, τι προέχει; "η ευτυχία τους ή η ευτυχία μου; "
αμφιταλαντεύεσαι,  μια υπόδουλη κατάθλιψη, έχοντας παρέα
"τι θα μπορούσε να με ικανοποιήσει;" 
θέλεις να ανασάνεις αλλιώτικο αέρα, μα οι άλλοι γύρο σου είναι ευτυχισμένοι
όταν σε κοιτούν
όταν βρίσκεσαι μέσα στο κουκούλι που ονειρεύτηκαν για εσένα
κι επιθυμούν ποτέ κάτι να μην σου λείψει
ξέροντας πως... η ζωή μιας πεταλούδας διαρκεί μια μέρα
φοβούνται
τι όμως προέχει; το χαμόγελό τους ή οι επιθυμίες σου, τα θέλω σου;
τι;
" αν φύγω" σκέφτεσαι "θα ... δεν ξέρω! πολλές υποθέσεις. μες στο κουκούλι απρόσιτη για πάντα; να με πλησιάζουν εκείνοι που με έχουν κι εκείνοι που δεν θα ήθελα πότε μόνο; μες το κουκούλι μακριά απ' εκείνα που ονειρεύτηκα; εκείνα που θα μπορούσα ... "
κι αποφασίζεις να γράψεις ένα δικό σου σενάριο
ασυμβίβαστο, διαφορετικό από αυτό που θα φαινόταν.
ήξερες πως υποστήριξη καμιά δεν θα υπήρχε
δεν νοιάστηκες για την ευτυχία ή το δάκρυ των άλλων
είπες θα τολμήσω, και ξεκίνησες
στεγανά κρατώντας, όμως
η φύση σου πότε είχε την σωστή αντίληψη για τον κόσμο
πριν; που παρέμενε στο κουκούλι ή τώρα που αποφάσισες την πρώτη σχισμή
δεν απομακρύνθηκες πολύ, μπορείς να επιστρέψεις
το κουκούλι σε περιμένει
οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι όταν σε βλέπουν μέσα σε αυτό, ακινητοποιημένη
είναι όμορφα εκεί, γιατί δεν επιστρέφεις  ...[...]
 [ ...]

πρώτη πράξη: 4/11/2016, Αθήνα

δεύτερη πράξη: 6/11/1016, Αθήνα 
[...]

- μυστικό -

__

Ντύθηκα,
δεν θα ενέκρινε κανείς την γύμνια
η γύμνια κρίνεται αυστηρά στα μέρη των ρακένδυτων σκέψεων
επέλεξα τις τελευταίες λέξεις της μόδας
κι αφέθηκα. Δεν φοβάμαι. Δεν είδε κανείς την γκαρνταρόμπα μου . Κανείς δεν γνωρίζει τι άλλο θα μπορούσε να επιλέγει
Μόνο τον ειρμό τους γνωρίζουν οι άνθρωποι
ή όχι ούτε αυτόν
επιλέγουν απλά να ντύνουν τις σκέψεις τούς άλλοτε υψηλά κι άλλοτε ρακένδυτα
μα αναμένουν πάντα από εκείνο που θα θελήσουν στην ζωή τους τις τελευταίες λέξης της μόδας του σήμερα ή του χθες
Είμαστε αυστηροί οι άνθρωποι για να κάμουμε κάτι κομμάτι μας, γιατί σαν κομμάτι μας νοείται όταν το δεχόμαστε, είμαστε πάντοτε αυστηροί... κι αν η αυστηρότητα μας κάμπτεται καμιά φορά, αυτό συμβαίνει γιατί κάτι άλλο την νίκησε πριν ανακληθεί

[...]

4/10/ 2016, Θεσσαλονίκη 

- εμμονή -

... ήταν πρωί.
Εκείνη συνήθιζε κάθε χρόνο, την ίδια μέρα του ίδιου μήνα να εμφανίζεται μπροστά στον "σπασμένο καθρέφτη της άνοιξης", όπως τον ονόμαζε.
Από την πρώτη στιγμή για εκείνον υπήρχε μία θέση, μια θέση στο διπλανό δωμάτιο,
σε εκείνο δηλαδή που βρισκόταν δίπλα από την σκάλα που οδηγούσε στην σοφίτα του σπιτιού όπου ζούσε τα τελευταία 25 χρόνια...
Εμφανιζόταν με τα μαλλιά της λιτά κάθε χρόνο μπροστά του
αφθαδιάζοντας
φορώντας το ίδιο μπουρνούζι ...
παρατηρούσε το σώμα της κι εκείνο παραμορφωνόταν μπροστά της, πολλαπλασιαζόταν.
Η όψη της δεν ήταν πλέων μία.
Η αντανάκλαση της δεν ήταν μία, ήταν οι αναρίθμητες αντανακλάσεις, που εμφάνιζαν οι ρωγμές του καθρέφτη
Κοιτούσε την εικόνα της κατανοώντας τις μορφές που εκείνη μπορούσε να λάβει
μπροστά στον φακό
Θυμάμαι ... πάντα τον ρωτούσε,
"ποιος ήταν ο εαυτός μας τελικά; ποιος ήταν; "
απαντώντας η ίδια στο δικό της ερώτημα έλεγε
"για εμάς πάντα ο εαυτός μας ήταν αυτός που συνηθίσαμε να μας αρέσει. ναι!
γι αυτόν λυπόμαστε όταν τον χάνουμε.
για εκείνον που πιστέψαμε πως είναι ο εαυτός μας και μας άρεσε.
χωρίς ποτέ να αποδείξουμε εάν ήταν.
για εκείνον παλέψαμε για εκείνον που πιστέψαμε και μας άρεσε " ...
ύστερα παίρνοντας στα χέρια της τον πάσαλο, εκείνον που βρισκόταν πάνω στο γραφείο εκείνο το οποίο στήριζε τον καθρέφτη, δημιουργούσε μια επιπλέον ρωγμή, σε αυτόν .
πριν κλείσει αλληγορικά την πόρτα
και κλειστεί στο δωμάτιο της για τα επόμενα λεπτά της ώρας.
έχοντας έτοιμο πάντα ένα ποτήρι σαμπάνιας γεμάτο με τζίν ήξερε να σχεδιάζει το πεπρωμένο της ...

ονομαζόταν έμμονη ιδέα, θυμάμαι

1/10/ 2016, Θεσσαλονίκη